Misdaad tegen de mensheid: 1 keer leven, 0 keer onderwijs zoals iedereen. Hoe heeft dit ooit kunnen gebeuren?

Door: Redactie Wo 28 okt 2020, aangepast op Wo 11 nov 2020 in Opinie

INGEZONDEN - We zitten midden in de grootste crisis sinds de tweede wereldoorlog. En de grootste uitdaging — Angela Merkel, Bondskanselier van Duitsland. Dat weerhoud echter niet dat er nog altijd dingen plaatsvinden die niet mogen plaatsvinden. Deze crisis biedt ons de uitgelezen mogelijkheid om al die rommel eens voor goed en altijd op te ruimen, hoe idealistisch dat ook moge zijn.

Deze crisis vergt veel van ons, allemaal. We hebben allemaal te lijden onder de proporties die het aanneemt. Het zorgt voor een nieuw soort religie, namelijk die van de onzinnige, ridicule complottheorieën. Mensen zoeken heil in verhalen die een verklaring geven voor de lockdowns en de massale interrupties binnen de samenleving. Er is echter één groep die nog meer te lijden heeft: de student.

Studenten vroegen om een korting op het collegegeld. Zij vinden dat ze daar aanspraak op maken. Wat er echter ook verborgen gaat onder deze aandacht, zijn de duizenden ‘kwetsbare jongeren’ die jaarlijks afgewezen worden op het vervolgonderwijs, waar het mbo, hbo, universiteit uit beslaan. In kenniseconomie Nederland wordt er waarde gehecht aan het intellectueel vermogen dat iemand beschikt, dus ook aan iemands vooropleiding die hij/zij gevolgd heeft. Een autist met vwo-diploma heeft een grotere kans op begeleiding en toelating tot een universiteit dan dat iemand met een vmbo-papiertje bij een mbo heeft (bron?). Deze kansenongelijkheid is een klap, rechtstreeks in het gezicht van het Nederlandse onderwijs. Er zitten noodgedwongen mensen van in de twintig thuis die nooit een vak hebben kunnen beheersen. Door hebben kunnen leren. En vanwege de opkomst van het internet, vindt iedereen dat prima. Want onderwijs op afstand is de facto geweldig, zeggen ‘ze’ (de beleidsmakers).

Digitale gekte

Tijdens deze crisis zagen we dat onderwijs op afstand gefaald heeft. Natuurlijk, iets meer dan de helft van de ondervraagden van een representatieve peiling op het hoger onderwijs geven aan de digitalisering ten tijde van de coronacrisis een zegen te vinden, maar een groot deel daarvan is neutraal (en waarschijnlijk dus ook van Zwitserse nationaliteit). Colleges via het internet ‘halen de ziel uit het onderwijs’ betogen daarnaast enkele studenten van een universiteit in Amsterdam. Op een mbo zeggen leerlingen ‘het verschrikkelijk te vinden’.

Al deze feiten, die schuil gaan onder de noemer ‘digitale gekte’, lijken indirect ook bij te dragen aan mogelijk leerachterstanden of zelfs een afwijzing tot het onderwijs, wat steeds onmogelijker en duurder begint te worden. Middelbare scholen in Nederland staan te springen om de hele klas tablets te geven die binnen een half uur leeg zijn; zelfs Maurice de Hond die hedendaags bekend staat als Coronascepticus des Vaderlands faalde met zijn ‘Steve Jobsschool’

Het geëxperimenteer met deze technologische snufjes zorgt voor een aardverschuiving in het onderwijs dat wij kennen. Alles moet digitaal, zeker nu. Diverse meeting apps waaronder Zoom en Teams worden veelvuldig gebruikt, blijkt uit peilingen. Zelfs Discord dat vroeger bekend stond als gaming-community app en Twitch, een site waar mensen livestreams op kunnen hosten, worden gebruikt voor tijdens de les. Laten we hopen dat het later, zodra corona weg is, het weer terug naar het oude normaal gaat, want anders gaat dit tot een totale fiasco leiden. 

De coronacrisis zorgt er ook voor dat veel jongeren nog altijd geen onderwijs kunnen volgen terwijl ze er wel aanspraak op maken. Vooral bij jongeren die kampen met een aandoening - een handicap - wordt de kans op onderwijs hierdoor verkleind en beginnen ze het zelfs uit het zicht te verliezen. De hoop is voor velen nabij. Hoe is het toch mogelijk dat een land als Nederland, waar veel dingen goed geregeld zijn, sommige humanitaire rechten niet voor iedereen lijken te gelden. Discriminatie, zou je denken. Een misdaad tegen de mensheid, zeg ik. 

Tegenwoordig heeft het er alle schijn van dat de overheid bepaalde groepen waardeert op wat ze kunnen betekenen voor de economie. Iemand die ‘als last’ gezien wordt, zoals een burger met autisme, die mogelijk begeleiding nodig heeft wat ook nog eens gefinancierd moet worden uit het potje van de overheid of de gemeente. Daardoor lijken mensen te snel in bepaalde groepen geplaatst te worden waardoor ze op eigen houtje zelf vormen van onderwijs tot zich moeten nemen, uit totale onwil. Desnoods op de totaal verkeerde manier.

Iedereen leeft maar één keer, maar als je dit probleem bij anderen aankaart, wat overigens vóór corona al langer speelde, wordt je op de een of andere reden geridiculiseerd, gedemoniseerd. Mensen vinden het - waarbij kinderen uit arme landen die al helemaal geen toekomst hebben als vergelijkingsobject gebruikt wordt, om het in perspectief te zetten - een eerste wereldprobleem. Mensen die de luxe hadden om te studeren, te leren, om een normaal leven te lei(ij)den. Te gek voor woorden.

Er moet gediscussieerd worden over dit alles wat simpelweg onze kenniseconomie en reputatie zwaar onder druk zet. Voor de mensen die het probleem nog altijd bagatelliseren: ‘Een omweg vinden’ door middel van cursussen via internet is pure waanzin en zorgt voor een deuk op het sociaal emotioneel vlak. Op locatie zou iedereen onderwijs horen te krijgen, alhoewel dat nu tijdens corona natuurlijk geminimaliseerd is. Maar zelfs dán zou iedereen het recht moeten hebben op een volwaardige opleiding in een betonnen en-dus-geen-digitale-school, als alles voorbij is. Conclusie: niet alles is vanzelfsprekend. Zelfs zoiets als dit niet.

Log in of meld je aan om deel te nemen aan discussies over dit artikel.

Geen reacties.